Benden Senden Bizden #1

Bazen ketum biri olduğum için kendimle gurur duyuyorum ama bunun bok yanları da yok değil. Sıkıntımı, derdimi ve problemlerimi başkasına anlatmam (dostum, annem, babam vs. dahi olsa). Kendi içimde halletmeye çalışırım bazen kuyunun diplerinden kurtulamam bazen de hemen kuyudan çıkabilirim. Neyse çok bile konuştum, kendimden bilgi sızıntısı yararttım aman tanrımmmmmm!!!

3 hafta önce anneannemi kaybettik. Vefatından dolayı hepimiz de üzüldük. Ama daha önce çok çok daha fazla üzüldüğümü hatırlıyorum. İlk başlarda kendimi suçluyordum neden bu kadar ruhsuzum, neden bir şey hissedemiyorum diye. Sonra cevaplarımı buldum (yani bulduğuma inanıyorum); hiçbir zaman anneanne ve torun ilişkisi yaşayamadık. 95 yaşındaydı ama bana toplasan 5 kere sarılmamıştı. Düşünceleri, öncelikleri hep farklıydı, karakteri genel geçer tarzdan değildi. Durup da düşündüğümde beraber geçirdiğimiz hiçbir anımızı bulamıyorum. Çevremdekilerden duyduklarıma göre anneanne ve torun ilişkisi çok farklıymış. Daha yakın olurlarmış; paylaşımlar benzersiz olurmuş, vs.vs. Maalesef öyle bir şansım olmadı.
Bazen bana karşı hislerinin olmadığını anlıyordum.. İyisiyle, kötüsüyüle kendi yaşamıydı. Toprağı bol olsun.